สีเหลืองอำพันของหิ่งห้อย

ผ่าแสงหมอกของรัตติกาล

ขยับไหวไสวพริ้วล่องลิ่ว


สายลมหว่านล้อมหิ่งห้อย

โบกผ่านค่ำคืนที่เงียบงัน

กลุ่มแสงเสียดแทงท้องฟ้า


ราวกับว่ากาลแห่งรุ่งสางจะมา

หมู่หิ่งห้อยเปล่งแสงประกาย

สนานนักยักย้่ายแสงทอง


หลอกล่อหมู่ดารารายเรียง

แข่งเทียบเคียงกับจันทรา

หิ่งห้อยบ้างต่างร่วงพลัน


น้ำค้างเหือดแห้งโหยหา

แสงตะวันส้มแสดสาดฟ้า

เหล่าหิ่งห้อยร่วงหล่นอีก


บ้างดับมอดบ้างล่องล้า

ประหนึ่งดาวที่ลับจากไป

หิ่งห้อยเริงร่าแค่ข้ามคืน


ช่วงเวลาแค่จันทร์จรดขอบฟ้า

และเคลื่อนผ่านผืนดินอีกด้าน

ชีวิตเรามีมากกว่าหนึ่งชั่วยาม


ใยต้องหมองหม่นทุกข์ใจ

หากแต่หิ่งห้อยนั้นไม่มีมากนัก

เพียงแค่ไม่กี่ชั่วยามชั่วกาล


กับสนานสนุกได้ถึงเพียงนี้

เลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่า

ไม่ต่างอะไรจากหิ่งห้อย


หรือจะเลือกชีวิตที่ต้องโศก

ในทุกกลางคืนและกลางวัน

โดยปราศจากแสงไฟแห่งความหวัง


ที่ตัวเรานั้นเปล่งแสงออกมาเองได้